آذر

اینجا -در عسلویه- بهار است. انگار هوای فروردین و اردیبهشت تهران. یک ماه است که بوی بهار می آید و حالا خودش از راه می رسد.

بوی بهار را حتی اگر با بوی گاز و آلاینده ی های موجود، آمیخته باشد، باز هم می شود شناختش. بوی بهار، آخر با پوست و حس و یادها  آمیخته است و فقط با مشام دریافت نمی شود.

اعتراف می کنم که با همه ی ارادتی که به پاییز و ماه هایش دارم، فروردین و اردیبهشت زیباترین ماههای سال هستند.

و من در بهار عسلویه برای همیشه به  1200 کیلومتر آن طرفتر- به شهرم- بر می گردم. برای گذراندن این بهار و بهارانی دیگر.

کاش همیشه بهار بود.